Een vrouwenhand en paardentand
Voor wie wel eens in een sauna komt is het bekend hoe weldadig het daar kan zijn. Heerlijke geuren, ontspannende muziek, scrubzout, ijskoud dompelbad, 70 tot 110 graden sauna’s, Turks stoombad en natuurlijk niet te vergeten; het warme bubbelbad.
Terwijl ik met gesloten ogen in het bubbelbad van de sauna lag moest ik aan mijn moeder en mijn grootmoeders denken. Vrouwen net als ik maar met een compleet ander leven. Waar zij amper tijd hadden voor zichzelf en altijd dienstbaar waren aan een ander, lag ik in dat bubbelbad, volledig gericht op mijn geïndividualiseerd welzijn.
Op dat moment besefte ik de omvang en betekenis van de verworvenheden die vrouwen in Nederland de afgelopen 50 jaar hebben verkregen. Ik voelde respect voor met name de vrouwen uit wiens schoot ik direct en indirect ben ontsproten. Zij hebben, niet zelden door het brengen van grote offers, bijgedragen aan de weldaad waaraan ik mij anno 2011 in dat bubbelbad laafde.
Ik weet zeker dat zij op hun manier ook gelukkig waren, de een wat meer dan de ander. Maar los daarvan was het voor hen vergeleken met mij een leven van hard labeur. Mijn moeder verwoordde dat door af en toe cynisch op te merken: “Een vrouwenhand en een paardentand staan nooit stil.” Een uitdrukking die bij mij al op vrij jonge leeftijd alle emancipatorische sensoren op tilt deden slaan.
Vrijheid en zelfbeschikkingsrecht maken een mens, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek gelukkig. Ik was die zondag intens gelukkig.
