“Als het je tijd is, dan is het je tijd.”

Een van mijn levensmotto’s die ik vaak uitspreek (want het leven zit vol gevaren waaraan we kunnen sterven) is de zin: “Als het je tijd is, dan is het je tijd.”
Hiermee geef ik aan het te kunnen accepteren dat mijn leven eindig is en dat ik berusting heb met dat onvermijdelijke lot.
Althans dat dacht ik altijd.
Tot een droom deze week.
Doodsvonnis
Ik droomde dat ik in gezelschap was van mensen die mij dierbaar waren, alleen kon ik niet ‘zien’ wie dat dan waren. Ze voelden wel vertrouwd en ik had er een emotionele band mee.
In die droom kreeg ik mijn doodsvonnis te horen: ik had niet lang meer  te leven, hoogstens nog een week of drie. Er was daarna geen sprake van berusting en acceptatie. In tegenstelling: ik was intens verdrietig.
Ik huilde aan een stuk door, zocht troost bij dierbaren die me echter ook niet troosten konden want het was overduidelijk voelbaar: dit lot moest ik helemaal alleen dragen.Wat nu zo’n indruk op me gemaakt heeft zijn niet zo zeer de feiten uit de droom, maar het gevoel dat ik erbij had. Ik voelde iets wat ik in mijn echte leven nog nooit gevoeld had. Het is ook niet goed in woorden uit te drukken. Het was een zeer intens gevoel waarbij het besef van het leven te moeten loslaten overweldigend was. Het veroorzaakte niet alleen een soort paniek bij me maar ook een enorm verdriet.

Eenmaal wakker ben ik eerst in alle rust een wandeling gaan maken om deze indrukwekkende droom te kunnen verwerken. Er was niet alleen een overtuiging van hoe ik in het leven sta aan het wankelen gebracht (want misschien liet me deze droom wel zien hoe ik er werkelijk over dacht…) maar ook de vraag hoe ik iets kan voelen zonder het ooit meegemaakt te hebben, liet me niet los.
Ik bedoel: je kan dromen dat je vliegt, zonder ooit zelf gevlogen te hebben omdat er genoeg (animatie)films zijn (die ik ooit wel eens heb gezien) waarin dit wordt nagebootst. Dat zit dus wel in je geheugen. Maar hoe kon ik voelen wat het met je doet als je daadwerkelijk weet dat je zeer binnenkort doodgaat….? Ik heb wel eens van mensen die terminaal waren gehoord dat dit hun kijk op het leven en hoe ze het leven ervaren rigoureus verandert. Ik kan me er dus iets bij voorstellen. Maar dat is niet hetzelfde als zelf voelen hoe dat is.
Misschien heeft mijn brein in deze droom op een of andere knappe wijze de verbeelding gecreëerd die ik als ‘werkelijkheid’ heb ervaren. Of misschien heeft die Boeddhistische monnik die ervan overtuigd is dat wij allemaal gereïncarneerd zijn en dus ook dingen ‘weten’ die bij een ander leven horen gelijk. Toen hij me dat vertelde kon ik er niets mee, nu twijfel ik…
Advertenties

~ door Rosicus op 28 april 2018.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: